Teodor Kulik urodził się 6 listopada 1895 roku w Chrząszczycach pod Opolem. Po uzyskaniu matury, został powołany do armii niemieckiej, w której to szeregach walczył na froncie zachodnim. Ranny w trakcie walk, urlopowany przebywał we Wrocławiu gdzie rozpoczął naukę na uniwersytecie zapisując się przy tym do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, nielegalnej, międzyzaborowej, polskiej organizacji niepodległościowej.
Po powrocie do wojska szybko awansował, uzyskując stopień podporucznika z zadaniem pracy wywiadowczej w naczelnym dowództwie wojsk niemieckich na froncie wschodnim. Od stycznia 1919 roku w Polskiej Organizacji Wojskowej, z której ramienia wydelegowany został do Opola celem koordynowania polskiej konspiracji w powiatach opolskim, prudnickim i strzeleckim. W czerwcu aresztowany przez Niemców, dzięki obronie znanego śląskiego prawnika, dr. Franciszka Lercha, udało mu się opuścić więzienie za kaucją.
Po zakończeniu I powstania śląskiego, wyjechał do Wielkopolski aby wstąpić do odradzającego się Wojska Polskiego. Początkowo włączony do IV Oddziału Dowództwa Głównego Wojsk Wielkopolskich, następnie bezterminowo urlopowany z oddelegowaniem na Górny Śląsk aby współtworzyć Wydział Wywiadowczo-Informacyjny Polskiego Komitetu Plebiscytowego w Bytomiu. Komórka szybko rozrosła się do 25 tajnych współpracowników ulokowanych w instytucjach niemieckich. Największy rozgłos przyniosła mu jednak akcja zdemaskowania i aresztowania szefa wrocławskiej centrali wywiadowczej.
Podczas II powstania śląskiego, Kulik dowodził II Oddziałem [Wywiad] Dowództwa Głównego POW Górny Śląsk, następnie przerzucono go do Opola na stanowisko szefa polskiej policji. Dzięki znajomości gen. Georgesa Bonneta, komendanta alianckiej policji plebiscytowej, miał dostęp do informacji nt. zamiarów aliantów, jak i strony niemieckiej. Był bardzo dobrze poinformowany o ruchach przeciwnika.
Podczas III powstania dowodził podgrupą „Harden”, w której skład weszły trzy bataliony strzeleckie, po dwa prudnickie i toszeckie, jeden tarnogóski i zapasowy. Całość po reorganizacji, przybrała nazwę „Bogdan”, od pseudonimu, którym posługiwał się Kulik.
Bardzo szybko, trzy dni po otrzymaniu przydziału, meldował dowództwu rozbicie sił przeciwnika w powiecie strzeleckim. Zwycięstwo nie trwało długo, natarcie niemieckie, skierowane bezpośrednio w miejsce styku dwóch grup powstańczych, spowodowało, że siły polskie, po nieudanym kontrnatarciu, zostały zmuszone do odwrotu. Zatrzymując się na linii Sporok – Kadłub – Grodzisko – Rozmierz – Sucha – Szymiszów, przy wsparciu pociągów pancernych „Mściciel” i „Nowak”, grupa Kulika utrzymała się do zakończenia trzeciego powstania śląskiego.
Po ustaniu działań zbrojnych powołano go na kierownika Wydziału Politycznego Naczelnej Rady Ludowej, organizacji reprezentującej interesy Polaków na ziemiach dawnego zaboru pruskiego, a de facto pełniącej władzę na Śląsku, Pomorzu Gdańskim, Kujawach i Wielkopolsce.
Przez cały okres międzywojenny Kulik aktywnie działał społecznie w ramach Związku Powstańców Śląskich.
We wrześniu 1939 roku brał udział w przygotowaniach do obrony Katowic dzieląc się swym bogatym doświadczeniem na polu wywiadowczym, następnie brał czynny udział w walkach o miasto. Zagrożony aresztowaniem wyruszył na emigrację. Do kraju powrócił w 1947 roku.
